Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Der Handschuh, Op. 87
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Friedrich von Schiller
  • Poema original

    Der Handschuh

    Vor seinem Löwengarten,
    Das Kampfspiel zu erwarten,
    Saß König Franz,
    Und um ihn die Großen der Krone,
    Und rings auf hohem Balkone
    Die Damen ein schönem Kranz.

    Und wie er winkt mit dem Finger,
    Auf tut sich der weite Zwinger,
    Und hinein mit bedächtigem Schritt
    Ein Löwe tritt,
    Und sieht sich stumm
    Rings um,
    Mit langem Gähnen,
    Und schüttelt die Mähnen,
    Und streckt die Glieder,
    Und legt sich nieder.

    Und der König winkt wieder,
    Da öffnet sich behend
    Ein zweites Tor,
    Daraus rennt
    Mit wildem Sprunge
    Ein Tiger hervor.
    Wie der den Löwen erschaut,
    Brüllt er laut,
    Schlägt mit dem Schweif
    Einen furchbaren Reif,
    Und recket die Zunge,
    Und im Kreise scheu
    Umgeht er den Leu
    Grimmig schnurrend;
    Drauf streckt er sich murrend
    Zur Seite nieder.

    Und der König winkt wieder,
    Da speit das doppelt geöffnete Haus
    Zwei Leoparden auf einmal aus,
    Die stürzen mit mutiger Kampfbegier
    Auf das Tigertier,
    Das packt sie mit seinen grimmigen Tatzen,
    Und der Leu mit Gebrüll
    Richtet sich auf, da wirds still,
    Und herum im Kreis,
    Von Mordsucht heiß,
    Lagern die greulichen Katzen.

    Da fällt von des Altans Rand
    Ein Handschuh von schöner Hand
    Zwischen den Tiger und den Leun
    Mitten ninein.

    Und zu Ritter Delorges spottenderweis
    Wendet sich Fräulein Kunigund:
    “Herr Ritter, ist Eure Lieb so heiß,
    Wie Ihr mirs schwört zu jeder Stund,
    Ei, so hebt mir den Handschuh auf.”

    Und der Ritter in schnellem Lauf
    Steigt hinab in den furchtbarn Zwinger
    Mit festem Schirtte,
    Und aus der Ungeheuer Mitte
    Nimmt er den Handschuh mit keckem Finger.

    Und mit Erstaunen und mit Grauen
    Sehens die Ritter und Edelfrauen,
    Und gelassen bringt er den Handschuh zurück.
    Da schallt ihm sein Lob aus jedem Munde,
    Aber mit zärtlichem Liebesblick –
    Er verheißt ihm sein nahes Glück –
    Empfängt ihn Fräulein Kunigunde.
    Und er wirft ihr den Handschuh ins Gesicht:
    “Den Dank, Dame, begehr ich nicht”,
    Und verläßt sie zur selben Stunde.

  • Poema en català

    El guant

    En el seu parc de lleons,
    seu el rei Franz,
    en espera del combat,
    i amb ell tots els grans del regne,
    i una bella corona de dames
    en els balcons elevats del seu voltant.

    I a un senyal del seu dit
    s’obre l’ampla lleonera,
    i en surt un lleó
    amb pas majestuós,
    que mira, silenciós,
    al seu voltant,
    amb un llarg badall,
    agita la crinera,
    estira les potes,
    i s’ajeu per terra.

    I a un altre senyal del rei
    s’obre, ràpida,
    una segona porta,
    i en surt
    amb un salt salvatge
    un tigre, que
    quan veu al lleó
    fa un gran bramul,
    descriu amb la seva cua
    un temible arc,
    treu la llengua,
    i amb cautelosos cercles
    dóna voltes a l’entorn del lleó
    rinxolant rabiós,
    i al final s’ajeu grunyint
    al costat.

    I el rei torna a fer un senyal
    i surten de cop dos lleopards
    per les dues portes obertes,
    que salten amb valerós afany de lluita
    damunt del tigre,
    que els repel amb les seves poderoses grapes.
    I el lleó amb un bramul
    s’aixeca, i es fa el silenci,
    i al seu voltant,
    assedegats de sang,
    es queden els temibles felins.

    Llavors des de la vorada de la galeria
    una bella mà deixa caure un guant
    just entremig
    del tigre i el lleó.

    I de manera sarcàstica es dirigeix
    la donzella Cunegunda al cavaller Delorges:
    “Senyor cavaller, si el vostre amor és tan ardent
    com em jureu en tot moment,
    apa, aneu a recollir el meu guant!”

    I el cavaller ràpidament
    baixa a la temible lleonera
    amb ànim decidit,
    i del bell mig de les feres
    agafa el guant amb mans atrevides.

    I amb esglai i temor
    l’han contemplat els cavallers i les dames,
    i quan ha recuperat el guant
    totes les boques s’obren per a lloar-lo,
    i amb una tendra mirada amorosa...
    que li augura una pròxima felicitat...
    el rep la donzella Cunegunda.
    I ell li tira el guant a la faç:
    “No necessito, senyora, el vostre agraiment”,
    i des d’aquell moment l’abandona.

  • (Lied per a cor mixt, a capella, Op. 87 Anh, Dresden, febrer 1849) (1ª versió)
    (Lied, Op. 87, Dresden, març 1849) (2ª versió)