Der Reiter und der Bodensee
Der Reiter reitet durchs helle Tal,
Auf Schneefeld schimmert der Sonne Strahl.
Er trabet im Schweiß durch den kalten Schnee,
Er will noch heut an den Bodensee;
Noch heut mit dem Pferd in den sichern Kahn,
Will drüben landen vor Nacht noch an.
Auf schlimmen Weg, über Dorn und Stein,
Er braust auf rüstigem Roß feldein.
Aus den Bergen heraus, ins ebene Land,
Da sieht er den Schnee sich dehnen wie Sand.
Weit hinter ihm schwinden Dorf und Stadt,
Der Weg wird eben, die Bahn wird glatt.
In weiter Fläche kein Bühl, kein Haus.
Die Bäume gingen, die Felsen aus;
So flieget er hin eine Meil’, und zwei,
Er hört in den Lüften der Schneegans Schrei;
Es flattert das Wasserhuhn empor,
Nicht anderen Laut vernimmt sein Ohr;
Keinen Wandersmann sein Auge schaut,
Der ihm den rechten Pfad vertraut.
Fort gehts, wie auf Samt, auf dem weichen Schnee,
Wann rauscht das Wasser, wann glänzt der See?
Da bricht der Abend, der frühe, herein:
Von Lichtern blinket ein ferner Schein.
Es hebt aus dem Nebel sich Baum an Baum,
Und Hügel schließen den weiten Raum.
Er spürt auf dem Boden Stein und Dorn,
Dem Rosse gibt er den scharfen Sporn.
Und Hunde bellen empor am Pferd,
Und es winkt im Dorf ihm der warme Herd.
“Willkommen am Fenster, Mägdelein,
An den See, an den See, wie weit mags sein?”
Die Maid, sie staunet den Reiter an:
“Der See liegt hinter dir und der Kahn,
Und deckt’ ihn die Rinde von Eis nicht zu,
Ich spräch’, aus dem Nachen stiegest du.”
Der Fremde schaudert, er atmert schwer:
“Dort hinten die Eb’ne, die ritt ich her!”
Da recket die Magd die Arm’ in die Höh’:
“Herr Gott! so rittest du über den See:
An den Schlund, an die tiefe bodenlos,
Hat gepocht des rasenden Hufes Stoß!
Und unter dir zürnten die Wasser nicht?
Nicht krachte hinunter die Rinde dicht?
Und du wardst nicht die Speise der stummen Brut?
Der hungrigen Hecht’ in der kalten Flut?”
Sie rufet das Dorf herbei zu der Mär’,
Es stellen die Knaben sich um ihn her;
Die Mütter, die Greise, sie sammeln sich:
“Glückseliger Mann, ja, segne du dich!
Herein zum Ofen, zum dampfenden Tisch,
Brich mit uns das Brot und iß vom Fisch!”
Der Reiter erstarret auf seinem Pferd,
Er hat nur das erste Wort gehört.
Es stocket sein Herz, es sträubt sich sein Haar,
Dicht hinter ihm grinst noch die grause Gefahr.
Es siehet sein Blick nur den gräßlichen Schlund,
Sein Geist versinkt in den schwarzen Grund.
Im Ohr ihm donnerts, wie krachend Eis,
Wie die Well’ umrieselt ihn kalter Schweiß.
Da seufzt er, da sinkt er vom Roß herab,
Da ward ihm am Ufer ein trocken Grab.
El cavaller i el llac de Constança
El cavaller cavalca per la vall serena,
en el camp nevat lluen els raigs del sol.
Trota suat damunt la neu gelada,
vol arribar avui al llac de Constança.
Avui, amb el cavall en la segura barca,
vol desembarcar abans de la nit.
Per camins dolents, amb espigues i pedres,
avança pel camp el vigorós corser.
Deixant les muntanyes, en la terra plana,
veu com la neu s’estén com la sorra.
Lluny darrera d’ell desapareixen pobles i ciutats,
el camí es torna llis, la ruta està glaçada.
En l’extensa superfície cap amic, cap casa,
han desaparegut els arbres, i les pedres.
Així vola durant una milla o dues,
sentint en l’aire els crits de les oques blanques.
Passen aletejant les polles aquàtiques,
no sent cap altre soroll.
No veu cap caminant,
que li pugui indicar el bon camí.
Avança sobre la neu, com sobre vellut,
quan sentirà l’aigua, quan veurà el llac?
Aviat arriba el vespre;
es veu una llunyana resplendor.
Es comencen a veure arbres,
i els turons tanquen l’extens espai.
Nota al sòl pedres i espigues,
i esperona enèrgicament al corser.
Uns gossos lladren al voltant del cavall,
i el rep la càlida llar d’un poble.
“Benvinguda, noia a la finestra,
on és el llac, on és el llac?”
La noia contempla estranyada al cavaller:
“El llac i la barca estan darrera teu,
i si no el cobrís una crosta de gel,
t’ho asseguro, podries pujar a la barca.”
El foraster s’esgarrifa, i respira amb dificultat:
“Allà darrera, la planúria damunt la qual he cavalcat!”
Llavors la noia estén els braços cap al cel:
“Déu meu! has cavalcat damunt el llac:
Damunt l’avenc, profund i sense sòl,
han colpejat les guitzes frenètiques dels cascs!
I no s’han enutjat les aigües a sota teu?
No es trencà sota teu la crosta?
No fores l’aliment de niuades silencioses?
Dels lucis famolencs de la corrent glaçada?”
Crida la notícia pel poble,
i els nois l’envolten.
Les mares i les velles es reuneixen:
“Home afortunat, sí, fes la senyal de la creu!
Vine a la llar, a la taula fumejant,
parteix amb nosaltres el pa i menja el peix!”
El cavaller està entumit en son cavall,
i només ha sentit les primeres paraules.
El seu cor s’ha aturat, els seus cabells s’han eriçat,
darrera d’ell encara riu irònicament l’horrorós perill.
Els seus ulls només veuen l’espantós abisme,
el seu esperit s’enfonsa en la negra fondària.
Les orelles li ressonen, com el glaç quan es trenca,
l’envaeixen onades de suor freda.
Sospira, baixa del seu corser,
a la vorera l’espera una tomba gelada.