Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Des Sängers Fluch, Op. 139
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Ludwig Uhland
  • Poema original

    Des Sängers Fluch
    (Bearbeitet von Richard Pohl)

    1.
    Erzählerin (Alt)
    Es stand in alten Zeiten
    Ein Schloß so hoch und hehr;
    Wie glänzt es über die Lande
    bis an das blaue Meer;
    Und rings von duft’gen Gärten
    Ein blüthereicher Kranz:
    Drin sprangen frische Brunnen
    In Regenbogenglanz.

    Dort saß ein stolzer König,
    An Land und Siegen reich;
    Er saß auf seinem Throne
    So finster und so bleich:
    Denn was er sinnt, ist Schrecken,
    Und was er blickt, ist Wuth,
    Und was er spricht, ist Geißel,
    Und was er schreckt, ist Blut.

    Einst zog nach diesem Schloße
    Ein edles Sängerpaar,
    Der Alte mit der Harfe,
    Er sitzt auf schmuckem Roß,
    Ihm schreitet frisch zur Seite
    Der blühende Genoß.

    2.
    Harfner
    Die Stunde ist gekommen!
    Nun sei bereit, mein Sohn!
    Denk’ uns’rer tiefsten Lieder,
    Stimm’an den vollsten Ton!
    Nimm all Kraft zusammen,
    Die Lust und auch den Schmerz!
    Es gibt uns heut’ zu rühren
    Des Königs steinern Herz.

    Jüngling
    Wie kann ein Herz ich rühren
    Mit meiner Lieder Klang,
    Wohin mit Frühlingswehen
    Die Liebe nimmer drang!
    Ich sang wohl oft mit Zagen,
    Doch nie mit tieferm Schmerz,
    Und nimmer war so finster,
    So bange mir um’s Herz.

    Harfner
    Mein Kind, was soll das Zagen!
    Mein Sohn, was fürchtest du?
    Beschwort mit deiner Harf
    Doch manchen Sturm zur Ruh’.
    Mein Kind, den eignen Gram vergessend,
    Blick’ auf zur Königin.
    Entrißen ihrer Heimath,
    Welkt auf dem Thron sie hin.

    Jüngling
    Ihr mahnt recht,
    Ich kenne wohl ihr Leid,
    Das klingt so bang herüber
    Aus uns’rer Jugendzeit!
    Dahin die sel’gen Träume,
    Mich faßt ein tiefes Weh,
    Da sich die Stunde nahet,
    Wo ich sie wieder seh’!

    3.
    Erzählerin
    Schon steh’n die beiden Sänger
    Im hohen Säulenssaal,
    und auf dem Throne sitzen
    Der König und sein Gemahl:
    Der König furchtbar prächtig
    Wie blut’ger Nordlichtschein,
    Die Königin süß und milde,
    Als blickte Vollmond drein.

    König (mit trotzigem Ausdruck)
    Wir haben euch beschieden
    Aus der Provencen Thal,
    Daß eure Kunst ihr probet
    Vor meinem hohen Gemahl;
    Der Sang ist nicht für Männer,
    Sie hat nach euch begehrt;
    Singt eure besten Lieder,
    Daß ihr sie würdig ehrt!

    Harfner
    Ich sang in vor’gen Tagen
    Der Lieder mancherlei,
    Von alten frommen Sagen,
    Von Minne, Wein und Mai.
    Nun hab’ ich ausgesungen,
    Ein Jüng’rer stehet hier,
    Singt uns’res Volkes Lieder
    Mit hell’rem Klange dir.
    Königin
    Tritt zu des Thornes Schwelle!
    Willkommen hier zu Land!
    Laß tönen deine Harfe
    Mit kunstgeübter Hand!
    (für sich)
    Ich will den Sängern lauschen,
    Die ich so lang entbehrt,
    Daß sie im Traum mich führen
    Zu meiner Heimath Heerd.

    König
    Beginnt nun!

    4. Provençalisches Lied
    Jüngling (mit Anmuth)
    In den Thalen der Provence
    Ist der Minnesang entsprossen,
    Kind des Frühlings und der Minne,
    Holder, inniger Genossen.
    Blüthenglanz und süße Stimme
    Konnt’an ihm den Vater zeigen,
    Herzensgluth und tiefes Schmachten
    War ihm von der Mutter eigen.

    Selige Provencer Thaler,
    Üppig blühend war’t ihr immer.
    Aber eure reichste Blüthe
    Ist des Minneliedes Schimmer.
    Jene tapfern, schmucken Ritter,
    Welch’ ein edler Sängerorden!
    Jene hochbeglückten Damen,
    Wie sie schön gefeiert worden!
    Sängerliebe, hoch und herrlich,
    Dich will ich in heitern Bildern
    Aus den Tagen des Gesang’s,
    Aus der Zeit der Minne schildern!

    5.
    Chor
    Wie schlägt der Greis die Saiten
    So wundervoll und mild,
    Daß reicher, immer reicher
    Der Klang zum Ohre schwillt!
    Es strömet himmlisch helle
    Des Jünglings Stimme vor,
    Der Harfe Sang dazwischen
    wWe ferner Geisterchor.

    6.
    König
    Genug des Frühlings und der Lust!
    Ein bes’res Lied stimmt an,
    Ein Lied, das eines Mannes Brust
    Mit Schauer füllen kann.
    Eine Sage singt aus der alten Zeit,
    Wo nur das Schwert entscheid,
    Wo Blut vergolten ward mit Blut,
    Das ist mir das schönste Lied.

    Harfner
    Wohl hört’ ich solche blut’ge Mähr,
    Aus Meister Ludwigs Mund,
    Als wir durch Schwaben zogen her, –
    Ihr wollt! ich thu’ sie kund:

    7. “Ballade”
    Harfner (mit grosser Kraft)
    In der hohen Hall’ saß König Sifrid:
    “Ihr Harfner, we weiß mir das schönste Lied?”
    Und ein Jüngling trat aus der Schaar behende,
    Die Harf’ in der Hand, das Schwert an der Lende:

    “Drei Lieder weiß ich; den ersten Sang,
    Den hast du ja wohl vergesen schon lang:
    Meinen Bruder hast du meuchlings erstochen,
    Und aber: hast ihn meuchlings estochen!

    Das and’re Lied, das hab’ ich erdacht
    In einer finstern, stürmischen Nacht:
    Mußt mit mir fechten auf Leben und Sterben,
    Und aber: mußt auf Leben und Sterben!”

    Da lehnt er die Harfe an den Tisch,
    Und sie zogen beide die Schwerter frisch,
    Und sie fechten lange mit wildem Schalle,
    bis der König sank in der hohen Halle.

    “Nun sing’ ich das dritte, das schönste Lied,
    Das wer’ ich nimmer zu singen müd’:
    König Sifrid liegt in seinem rothen Blut,
    Und aber: lieget In seinem rothen Blut,

    König (fur sich)
    Wer ist der Harfner? Die heimlische That
    Hat keiner gese’n, das Lied ist Verrath!

    Chor
    Das schallt wie Rache! Das klingt wie Blut!
    Der König erblaßte, das endet nicht gut!

    8.
    Königin
    Nicht diese wilden, blut’gen Lieder,
    Sie trüben nur den frohen Blick!
    Senkt euren Flug zur Erde wieder,
    Kehrt zu den Lebenden zurück!

    Zu Sang und Spiel sind wir vereint,
    Vom Hauch des Grabes keine Spur!
    Die Wahrheit, die ihr meinet,
    Lebt ja in eurem Lieder nur!

    Auf! singet schöner Thaten Lohn,
    Wie’s edlen barden ziemt!
    Ein Lied, das Mannestugend preist,
    Das Vaterland uns rühmt!

    Chor
    Der Männer Preis, der Helden Ruhm,
    Der Krieger Schlachtgesang:
    Das ist das wahre Sängerthum,
    Das ist das echte Klang!

    Jüngling
    Wohlan, es sei! Sie hat geboten
    Und ihrem Dienst sind wir bereit.
    Stimm’an die deutsche Hymne,
    Ein Freiheitslied aus schöner Zeit!

    9.
    Jüngling und Härfner (mit Begeisterung)
    Den Frühling kundet
    Der Orkane Sausen,
    Der Heere Vorschritt
    Macht die Erde dröhren,
    Und wie die Ströme
    Aus ihren Ufern brausen,
    So wogt es weit
    Von Deutschlands Heldesöhnen.

    Der Sänger folgt durch
    Alles wilde Grausen,
    Läßt’ Sturm und Wogen
    Gleich sein Lied ertönen.
    Ob Donner rollen,
    Ob Orkane wüthen,
    Es wachsen frisch
    Der jungen Freiheit Blüthen!

    Wenn “Freiheit! Vaterland!”
    Ringsum erschallet,
    Kein Song tönt schöner
    In der Männer Ohren;
    Im Kampfe, wo solch heilig
    Banner wallet,
    Hat sich der Mann
    Das schönste Loos erkoren.

    Dem Volke Heil,
    Wo dieses Lied erschallet!
    Dem Helden Preis,
    Der diesem Volk geboren!
    Bald blüht der Frühling,
    Bald der goldne Friede
    Mit mildern Lüften
    Und mit sanfterm Liede!

    Chor
    Nicht schamroth weichen
    Soll der Sängerorden,
    Wenn Kriegerscharen
    Zieh’n im Glanze;
    Noch ist sein Lied
    Kein schnödes Spiel geworden,
    Schmückt mit dem Schwert ihn,
    Mit dem Lorbeerkranze.

    König (für sich)
    Hier droth Verrath!

    Königin (für sich)
    Willst du auf’s Neu’ dich offenbaren,
    Du mein geliebtes Heimaththal?
    Wie in den sel’gen Jugendjahren
    Erscheinst du heute noch einmal.

    Chor
    Es glänzen seine Lieder
    Wie Blumen rings um ihn,
    Die Herrin hat Gefallen
    Am jugendlichen Spiel.
    So laßt uns dankbar krönen
    Mit lichten Blumen ihn,
    Laßt ihm ein Lied ertönen,
    Dem alle Herzen glüh’n!

    10.
    König
    Kamt ihr hier her, mit euren Lieder
    Aufruhr zu bringen unserm Thron?

    Cor
    Auf’s neu’ erwacht des Königs Zorn!

    Königin (bittend)
    O deutet’s nicht so streng,
    Die Sänger ehrten nur den Meister,
    Der dieses Lied erdacht.

    König
    Hinweg! Hinweg!

    Königin
    Doch eh’ sie ziehn,
    Des einen Wunsch gewährt mir noch,
    Ein Lied zu hören,
    Mir lieb aus früher Jugendzeit,
    “Entsagung” war’s gennant; (zu dem Jüngling;)
    Gewiß, du Sänger, kennst das Lied!

    König (arglistig)
    Singt denn und setzt eure Worte gut,
    Daß euch belohne meine Hand.

    Chor
    Er wagt’s! Des Königs Lippen im Lächeln beben,
    O dürft’ ich warnen das junge Blut!

    Königin (für sich)
    Musik, wohl brauchet es solcher Stunden,
    So heilig und so zaubervoll,
    Wenn dieses arme Herz gesunden,
    Das welkende genesen soll!

    König
    Fangt an!

    11.
    Jüngling
    (mit Innigkeit und steigendem Ausdruck)
    Lausche, Jungfrau, aus der Höhe
    Einem Liede, dir geweiht,
    Daß ein Traum dich lind umwehe
    Aus der Kindheit Rosenzeit.

    Von der kerzenhellen Saale,
    Wo du throntest, blieb ich fern.
    Wo um dich beim reichen Mahle
    Freudig saßen edle Herrn.

    Mit der Freude nur vertraut,
    Hätten Frohes sie begehrt,
    Nicht der Liebe Klagelaut,
    Nit der Kindheit Recht geehrt.

    Königin und Jüngling
    Ja! Zeite ist hingeflogen,
    Die Erinn’rung weichet nie;
    Als ein lichter Regenbogen
    Steht auf trüben Wolken sie!

    Harfner
    Was hör’ ich! sie vergessen
    sich beide in dem Lied,
    Der König zornerbrannt
    nach seinem Schwerte greift!

    Jüngling
    Sage das nur, ob dein Herz
    Noch der Kindheit Lust empfinde?

    Königin
    Und es schwieg der Sohn der Lieder,
    Der am Fuß des Thurmes saß;
    Und vom Fenster klang er nieder,
    Und es glänzt im dunklen Gras:

    “Nimm den Ring und denke mein,
    Denk’an uns’rer Kindheit Schöne!
    Nimm ihn hin! ein Edelstein
    Glänzt darauf und eine Thräne!”

    Jungling (sich vergessend)
    In Liebesarmen ruht ihr trunken,
    Des Lebens Früchte winken euch;
    Ein Blick nur ist auf mich gesunken,
    Doch bin ich nur euch allen reich!

    Das Glück der Erde miß’ ich gern,
    Und blick’, ein Märtyrer, hinan,
    Denn über mir in goldner Ferne
    Hat sich der Himmel aufgethan!

    König (wüthend)
    Mein Volk habt ihr verführt,
    Verlockt ihr nun mein Weib?
    Stirb, feiger Sklavensohn!

    Königin
    Ach! Weh!

    Chor
    Weh! Hin sank sein blut’ger Leib!

    12.
    Erzählerin
    Und wie vom Sturm zerstorben
    Ist all, der Hörer Schwarm.
    Der Jüngling hat verröchelt
    In seines Meisters Arm:
    Der schlägt um ihn den Mantel
    Und setzt ihn auf das Roß;
    Er blind’t ihn aufrecht feste,
    Verläßt mit ihm das Schloß.

    Doch vor dem hohen Thore
    Da hält der Sängergreis,
    Da faßt er seine Harfe,
    Sie aller Harfen Preis:
    An einer Marmorsäule
    Da hat er sie zerschellt;
    Dann ruft er, daß es schaurig
    Durch Schloß und Garten gellt:

    13.
    Harfner
    Weh euch, ihr stolzen Hallen!
    Nie töne süßer Klang
    Durch eure Räume wieder,
    Nie Saite noch Gesang,
    Nein, Seufzer nur und Stöhnen
    Und scheuer Sklavenschritt,
    Bis euch zu Schutt und Moder
    Der Reichgeist zertritt!

    Weh euch! Ihr duft’ge Gärten
    Im holden Maienlicht!
    Euch zeig’ ich dieses
    Todten Angesicht,
    Daß ihr darob verdorret,
    Daß jeder Quell versiegt,
    Daß ihr in Künft’gen Tagen
    Versteint, verödet liegt!

    Weh dir! verruchter Mörder!
    Du fluch des Sängerthums!
    Umsonst sei all’ dein Ringen
    Nach Kränzen blut’gen Ruhms:
    Dein Name sei vergessen,
    In ew’ge Nacht getaucht,
    Sie wie ein letztes Röcheln
    In leere Luft verhaucht!

    14.
    Chor
    Der Alte hat’s gerufen,
    Der Himmel hat’s gehört:
    Die Mauern liegen nieder,
    Die Hallen sind zertört;
    Noch eine hohe Säule
    Zeugt von verschwundner Pracht:
    Auch diese, schon geborsten,
    Kann stürzen über Nacht.

    Und sings statt duft’ger Gärten,
    Ein ödes Haideland:
    Kein Baum verstreuet Schatten,
    Kein Quell durchdringt den Sand;
    Des Königs Namen meldet
    Kein Lied, kein Heldenbuch:
    Versunken und vergessen.
    Das ist des Sängers Fluch.

  • Poema en català
    La maledicció del cantaire
    (Arranjament de Richard Pohl)

    1.
    Recitadora (contralt)
    Hi havia fa molts anys
    un castell alt i majestuós;
    brillava per tot el país
    fins a la mar blava;
    i el rodejava la corona florida
    d’un perfumat jardí,
    on l’arc de Sant Martí
    s’emmirallava en clares deus.

    Hi seia un rei molt ufanós,
    ric en terres i victòries;
    seia pàl·lid i tenebrós
    en el seu tron;
    hi ha horror en sos pensaments,
    i fúria en els seus ulls,
    retret en les seves mirades
    i sang en els seus escrits.

    Arribà un dia al castell
    una noble parella de cantaires,
    el vell, amb una arpa,
    seia en un ornat corser, Ust ust! As os! Trarra!
    i al seu costat cavalcava alegre
    un ardorós company.

    2.
    Arpista
    Ha arribat el moment!
    Prepara’t, fill meu!
    Pensa en les cançons més serioses,
    i canta-les a plena veu!
    Posa-hi tota la teva força,
    en les alegres com en les tristes!
    Hem d’endolcir avui
    el cor endurit del rei!

    Jove
    Com puc endolcir
    amb les meves cançons un cor
    on mai no han alenat
    els hàlits primaverals de l’amor?
    He cantat sovint amb temor,
    però mai amb profunda pena,
    i mai el meu cor havia estat
    tan taciturn i temorós.

    Arpista
    Fill meu, per què el temor?
    De què tens por?
    Has fet calmar amb la teva arpa
    moltes tempestes!
    Oblida les teves penes,
    i aixeca els ulls cap a la reina
    que, arrancada de la seva pàtria,
    es marceix en el tron.

    Jove
    Teniu raó!
    Conec bé la seva pena,
    em transporta amb angoixa
    a la nostra joventut!
    Passats els somnis benaurats,
    s’apodera de mi una profunda angoixa,
    car s’apropa el moment
    de tornar-la a veure!

    3.
    Recitadora
    Els dos cantaires
    són ja en el gran saló,
    el rei i la seva esposa
    seuen en els seus trons:
    el rei, terrible i poderós,
    com una sagnant aurora boreal,
    la reina, dolça i gentil
    com una lluna plena.

    El rei (amb expressió contrariada)
    Us hem fet venir
    de la vostra vall provençal
    perquè mostreu el vostre art
    a la meva augusta esposa!
    Les cançons no són per als homes,
    és ella qui us ha cridat,
    honoreu-la amb les vostres
    millors cançons!

    Arpista
    He cantat en el passat
    moltíssimes cançons,
    sobre antigues llegendes pietoses,
    l’amor, el vi i el maig.
    Ara ja no canto més,
    però aquí n’hi ha un de més jove
    que et cantarà amb una veu més clara
    les cançons del nostre país.
    Reina
    Acosta’t fins al tron!
    Benvingut a aquest país!
    Fes sonar la teva arpa
    amb tota la teva destresa!
    (a part)
    Vull sentir les cançons
    que tant m’han mancat,
    que em portin en somnis
    a la meva llar llunyana.

    Rei
    Comenceu!

    4. Cançó provençal
    Jove (amb gentilesa)
    Les cançons d’amor nasqueren
    en les valls de Provença,
    belles i dolces criatures,
    filles de la primavera i de l’amor.
    El pare els donà l’ardor del cor
    i el profund esllanguiment,
    i la mare l’esplendor de les flors
    i la dolçor de la veu.

    Benaurades valls de Provença,
    floriu sempre exuberants,
    però la vostra flor més rica
    és la lluïssor de l’amor.
    Aquells valents i ornats cavallers,
    quina noble munió de cantaires!
    Aquelles dames tan afortunades,
    què bellament cantades!
    Us vull descriure l’amor del cantaire,
    gran i poderós, amb imatges lluminoses
    de l’època del cant,
    del temps de l’amor!

    5.
    Cor
    Com polsa las cordes el vell,
    amb dolçor meravellosa,
    com arriben a les orelles
    tonades més i més riques!
    Què lluminosa s’eleva
    la veu celestial del jove
    entre el cor fantasiós
    de les tonades d’arpa!

    6.
    Rei
    Prou de primaveres i delits!
    Canteu una cançó millor,
    una cançó que pugui fer tremolar
    el pit d’un home!
    una cançó sobre els vells temps
    en que només manava l’espasa,
    i la sang es venjava amb sang,
    aquesta és la millor cançó.

    Arpista
    Vaig sentir moltes melodies sagnants
    en boca del mestre Ludwig
    quan viatjàvem per Suàbia,...
    si així ho voleu, les cantaré

    7. “Balada”
    Arpista (amb gran força)
    En el gran saló seia el rei Sifrid:
    “Arpistes, qui em cantarà la cançó més bella?”
    Un jove s’avançà ràpidament del grup
    amb l’arpa a la mà i l’espasa a la cintura:

    “Sé tres cançons; el primer cant
    ja l’has oblidat fa molt de temps:
    Vares apunyalar traïdorament al meu germà,
    sí, apunyalares traïdorament al meu germà!

    Vaig compondre una segona cançó
    en una nit obscura i tempestuosa:
    t’has de batre amb mi a vida o mort,
    sí, t’has de batre amb mi a vida o mort!”

    Llavors deixà l’arpa damunt la taula,
    esgrimiren ambdós les espases
    i lluitaren molta estona amb gran estrèpit,
    fins que el rei es desplomà en el gran saló.

    “Ara cantaré la tercera i més bella cançó,
    que mai no em cansaré de cantar:
    Seia el rei Sifrid damunt la seva roja sang,
    sí, damunt la seva roja sang!”

    Rei (a part)
    Qui és l’arpista? Ningú no va veure
    el meu acte secret! La cançó és una amenaça!

    Cor
    Sona com una venjança! Sona a sang!
    El rei ha empal·lidit, això no acabarà bé!

    8.
    Reina
    Prou de cançons cruels i sagnants
    que només fan que enterbolir les alegres mirades!
    Torneu la vostra inspiració cap a la terra,
    dirigiu-la altre cop cap els vius!

    Ens hem reunit pel cant i la música,
    no volem cap hàlit de la tomba!
    La veritat a la que us referiu
    només viu en les vostres cançons!

    Au! canteu belles proeses,
    com escau als nobles bards!
    Cançons que lloïn les virtuts dels homes,
    i que enalteixin la nostra pàtria!

    Cor
    Lloar el homes i la glòria dels herois,
    cantar les batalles dels guerrers:
    aquestes són les veritables cançons,
    aquests són els autèntics sons!

    Jove
    Molt bé, així sia! Ella ho mana,
    i estem disposats a obeir-la.
    Cantem-li un himne alemany,
    un antic cant de llibertat!

    9.
    Jove i arpista (amb entusiasme)
    El brunzir de l’huracà
    anuncia la primavera,
    la terra tremola
    amb els avanços dels exèrcits,
    i com els corrents
    bramulen en les ribes,
    així van avançant
    els fills dels herois alemanys.

    Tots els cruels horrors
    els segueix el cantaire,
    que fa sentir en les cançons
    la tempesta i les onades.
    Encara que ressonin els trons
    i bramulin els huracans,
    floreixen ufanoses
    les flors de la llibertat!

    Quan ressona per tot arreu
    “Llibertat! Pàtria!”.
    cap cançó no sona millor
    en les orelles dels homes;
    en les batalles on oneja
    aquesta bandera sagrada,
    els homes troben
    el seu millor destí!

    Visca la nissaga
    que pot sentir aquesta cançó!
    Llaor als herois
    que han engendrat aquesta nissaga!
    Aviat florirà la primavera!
    Aviat la pau daurada,
    amb suaus brises
    i amb dolces cançons!

    Cor
    Que l’ordre dels cantaires
    mai no es doblegui ruboritzada,
    quan brillin resplendents
    els exèrcits dels guerrers!
    Que les seves cançons
    no siguin mai una música indigna,
    que les ornin amb l’espasa
    i amb la corona de llorer!

    Rei (a part)
    Amenaça la traïció!

    Reina (a part)
    Voleu mostrar-vos una altra vegada,
    valls estimades de la meva pàtria?
    Com en els dies feliços de la joventut,
    apareixeu avui encara una vegada!

    Cor
    Les seves cançons floreixen
    com flors al seu voltant,
    a la reina li ha agradat
    la música del jove!
    Deixeu-nos coronar-lo agraïts
    amb lluminoses flors,
    i que canti una cançó
    que encengui tots els cors!

    10.
    Rei
    Heu vingut aquí amb les vostres cançons
    a ocasionar disturbis al nostre tron?

    Cor
    Han tornat a despertar la ira del rei!

    Reina (pregant)
    Oh, no siguis tan sever!
    Els cantaires només honoraven el mestre
    que compongué aquesta cançó!

    Rei
    Fora! Fora!

    Reina
    Però abans no se’n vagin,
    concedeix-me un desig,
    que cantin la cançó preferida
    de la meva joventut,
    que es deia “renúncia”; (al jove:)
    De segur, jove, que la coneixes!

    Rei (maliciós)
    Canteu doncs, però escolliu bé les vostres paraules,
    perquè us pugui recompensar la meva mà.

    Cor
    S’atreveix! Els llavis del rei tremolen somrients,
    oh, hauríem de prevenir al jove impetuós!

    Reina (a part)
    Música, com necessito aquests moments,
    tan sants i meravellosos,
    perquè sanis aquest pobre cor
    i el lliuris del seu marciment!

    Rei
    Comenceu!

    11.
    Jove
    (amb efusió i expressivitat creixent)
    Escolta, donzella, des de la teva altura
    una cançó a tu dedicada,
    que et submergirà en un dolç somni
    del temps rosat de la teva joventut.

    Jo restava apartat dels salons
    brillants on tu regnaves,
    on nobles senyors seien alegres
    al teu voltant en rics convits.

    Familiaritzats només amb la joia
    t’havien lliurat alegrement,
    sense respectar la veu queixosa de l’amor,
    ni els drets de la joventut.

    Reina i jove
    Sí, han passat els anys,
    però els records no s’esvaeixen;
    s’estén per damunt dels núvols
    com un lluminós arc virolat.

    Arpista
    Què sento, ambdós
    obliden la cançó,
    i augmenta la ira del rei,
    que empoma l’espasa!

    Jove
    Digues-me només si el teu cor
    sent encara els delits de la joventut!

    Reina
    I emmudiren les cançons del noi
    que seia als peus de la torre;
    i des de la finestra caigué quelcom
    que brillà entre l’herba fosca:

    “Pren l’anell i pensa en mi,
    pensa en la nostra joventut feliç!
    Emporta-te’l! Lluen en ell
    una pedra preciosa i una llàgrima!”

    Jove (descontrolant-se)
    Reposeu embriagada en braços de l‘amor,
    us esperen els fruits de la vida;
    només m’heu adreçat una única mirada
    però ja estic ple de vos!

    Em privo de bon grat de la felicitat d’aquest món
    i miro, com un màrtir, més enllà,
    car damunt meu s’ha obert
    la daurada llunyania del cel!

    Rei (enfurismat)
    Heu temptat el meu poble,
    i ara voleu seduir la meva esposa!
    Mor, covard fill d’esclaus!

    Reina
    Ai! Quin dolor!

    Cor
    Ai! S’ha desplomat el cos sagnant!

    12.
    Narradora
    Com dispersada per una tempesta
    desapareix la munió d’oients.
    El jove ha agonitzat
    en els braços del seu mestre,
    que el col·loca damunt del corser,
    cobert pel seu mantell,
    el lliga fixament i surt
    amb ell del palau.

    Però el vell cantaire es detura
    davant del portal,
    agafa la seva arpa,
    la més lloada de les arpes,
    l’estavella contra
    una columna de marbre
    i fa uns terribles crits
    que ressonen pel palau i pel jardí.

    13.
    Arpista
    Ai de vosaltres, altívols salons!
    Que mai no soni una dolça tonada
    entre les vostres parets!
    Cap més cançó ni cap música!
    Només sospirs i gemecs,
    i passes d’esclaus espantats
    fins que l’esperit de la venjança
    us redueixi a runes i podridura!

    Ai de vosaltres, perfumats jardins
    en la dolça llum de maig!
    Us mostro aquesta morta faç
    perquè us pansiu amb ella!
    Perquè s’assequin
    totes les vostres fonts,
    i que restin en el futur
    petrificades i desolades!

    Ai de tu, assassí pervers,
    maledicció dels cantaires!
    Que siguin vanes totes les teves lluites
    per assolir una fama sinistra.
    Que el teu nom sigui oblidat
    i sumit en la nit eterna,
    com una última ranera
    respirat en un aire buit!

    14.
    Cor
    El vell ha cridat
    i el cel l’ha sentit:
    s’han desplomat els murs,
    s’han enrunat els salons.
    Només una alta columna
    recorda la passada esplendor.
    I també aquesta, ja morta,
    pot desplomar-se en la nit.

    I al voltant, enlloc de jardins perfumats,
    un desert desolat:
    cap arbre que doni ombra,
    cap font entre la sorra.
    El nom del rei no és en cap cançó
    ni en cap llibre de gestes:
    submergit i oblidat.
    És la maledicció del cantaire!
  • (Balada per a solistes, cor i orquestra, Op. 139, Düsseldorf, gener-octubre 1852)