Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Die Flüchtlinge, Op. 122/2
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Percy Bysshe Shelley
  • Poema original

    Die Flüchtlinge

    Der Hagel klirrt nieder,
    Es leuchten die Wogen,
    Die Blitze sprühen
    Und Schaum kommt geflogen –
    Fort! Fort! –

    Der Donner laut kracht,
    Die Wälder stöhnen,
    Die Sturmwind braust,
    Die Glocken ertönen –
    Fort! Fort! –

    Die Erd’, gleich dem Meere,
    Wankt trümmerbedeckt,
    Tier und Mensch sind entfloh’n,
    Von dem Sturm erschreckt –
    Fort! Fort! –

    “Der Steuermann erbleicht,
    Nur ein Segel hat’s Boot,
    Wer zu folgen wagte,
    Wär’ ein kühner Pilot!”

    “Stoß’ kühn vom Gestad!”
    Und Hagel und Kugeln
    Bestreu’n den Pfad
    Über’s Meer.

    Leuchtfeuer glüh’n
    Von Klippen und Turm,
    Die Geschütz stumm blitzt,
    Erstickt von der Sturm,
    Von Seewärts her!

    “Und siehst du und hörst du?
    Und banget dein Sinn?
    Und jagen wir frei nicht
    Über’s Meer dahin,
    Ich und du? –”

    Ein Schiffsmantel deckt
    Die Liebenden beide;
    Ihr Herz schlägt vereint
    In solzer Freude,
    Sie flüstern sich zu!

    In dem Schloshof, neben
    Die Pförterin, gleich
    Geschlagenem Bluthund
    Steht der Bräutigam, bleich
    Vor Scham.

    Ein todkündene Gespenst,
    Steht auf obersten Turm,
    Ein Greis, und vor seiner
    Stimme der Sturm
    Scheint zahm.

    Auf die Letzte und Schönste
    Seines Stammes zur Stunde
    Einen Fluch er rufet,
    Wie aus Vaters Munde
    Nie kamm!

  • Poema en català

    Els fugitius

    Martelleja la granissa,
    escumegen les ones,
    brillen els llamps
    i arriba volant l’escuma...
    Lluny! Lluny!...

    Retrunyen els trons,
    gemeguen els boscos,
    bramula el vent tempestuós,
    repiquen les campanes...
    Lluny! Lluny!...

    La terra, com la mar,
    vacil·la coberta de runes.
    Han fugit homes i bèsties,
    espantats per la tempesta...
    Lluny! Lluny!...

    “El timoner empal·lideix,
    la barca només té una vela,
    el que gosi seguir,
    ha d’ésser un bon pilot!”

    “Agafa el timó!”
    I la granissa i les pedres
    cobreixen la ruta
    damunt del mar.

    Brillen fanals
    en esculls i torres,
    el canó brilla callat,
    ofegat per la tempesta
    mar endins!

    “Ho veus i ho sents?
    És que tens por?
    No correm lliures
    en aquesta mar,
    tu i jo?...”

    Un capot mariner cobreix
    els dos amants;
    llurs cors bateguen units
    en orgullosa joia,
    i es parlen murmurant!

    Al pati del castell, prop
    de la porteria, igual que
    un gos apallissat.
    hi ha el nuvi, esblanqueït
    per la vergonya.

    Un amenaçadora forma fantasmal
    apareix en la torre més alta,
    un vell, i davant la seva
    veu, la tempesta
    sembla amansida.

    I en aquest moment
    llença una maledicció
    contra la última i més bella de la seva nissaga,
    com mai no havia sortit
    de la boca d’un pare.

  • (Balada per a recitador i piano, Op. 122/2, Düsseldorf, juny 1852 - setembre 1853)