Die Flüchtlinge
Der Hagel klirrt nieder,
Es leuchten die Wogen,
Die Blitze sprühen
Und Schaum kommt geflogen –
Fort! Fort! –
Der Donner laut kracht,
Die Wälder stöhnen,
Die Sturmwind braust,
Die Glocken ertönen –
Fort! Fort! –
Die Erd’, gleich dem Meere,
Wankt trümmerbedeckt,
Tier und Mensch sind entfloh’n,
Von dem Sturm erschreckt –
Fort! Fort! –
“Der Steuermann erbleicht,
Nur ein Segel hat’s Boot,
Wer zu folgen wagte,
Wär’ ein kühner Pilot!”
“Stoß’ kühn vom Gestad!”
Und Hagel und Kugeln
Bestreu’n den Pfad
Über’s Meer.
Leuchtfeuer glüh’n
Von Klippen und Turm,
Die Geschütz stumm blitzt,
Erstickt von der Sturm,
Von Seewärts her!
“Und siehst du und hörst du?
Und banget dein Sinn?
Und jagen wir frei nicht
Über’s Meer dahin,
Ich und du? –”
Ein Schiffsmantel deckt
Die Liebenden beide;
Ihr Herz schlägt vereint
In solzer Freude,
Sie flüstern sich zu!
In dem Schloshof, neben
Die Pförterin, gleich
Geschlagenem Bluthund
Steht der Bräutigam, bleich
Vor Scham.
Ein todkündene Gespenst,
Steht auf obersten Turm,
Ein Greis, und vor seiner
Stimme der Sturm
Scheint zahm.
Auf die Letzte und Schönste
Seines Stammes zur Stunde
Einen Fluch er rufet,
Wie aus Vaters Munde
Nie kamm!
Els fugitius
Martelleja la granissa,
escumegen les ones,
brillen els llamps
i arriba volant l’escuma...
Lluny! Lluny!...
Retrunyen els trons,
gemeguen els boscos,
bramula el vent tempestuós,
repiquen les campanes...
Lluny! Lluny!...
La terra, com la mar,
vacil·la coberta de runes.
Han fugit homes i bèsties,
espantats per la tempesta...
Lluny! Lluny!...
“El timoner empal·lideix,
la barca només té una vela,
el que gosi seguir,
ha d’ésser un bon pilot!”
“Agafa el timó!”
I la granissa i les pedres
cobreixen la ruta
damunt del mar.
Brillen fanals
en esculls i torres,
el canó brilla callat,
ofegat per la tempesta
mar endins!
“Ho veus i ho sents?
És que tens por?
No correm lliures
en aquesta mar,
tu i jo?...”
Un capot mariner cobreix
els dos amants;
llurs cors bateguen units
en orgullosa joia,
i es parlen murmurant!
Al pati del castell, prop
de la porteria, igual que
un gos apallissat.
hi ha el nuvi, esblanqueït
per la vergonya.
Un amenaçadora forma fantasmal
apareix en la torre més alta,
un vell, i davant la seva
veu, la tempesta
sembla amansida.
I en aquest moment
llença una maledicció
contra la última i més bella de la seva nissaga,
com mai no havia sortit
de la boca d’un pare.