1. Zur hohen Jagd
Frisch auf zum fröhlichen Jagen,
Ihr Jäger auf zur Pirsch!
Wir wollen den Hirsch erjagen,
Den edlen rothen Hirsch.
Der Tag steigt auf in Frische,
Der Hirsch kehrt heim von Feld;
Frisch auf denn in’s Gebüsche,
Wo er den Wechsel hält!
Gott gab uns diese Erde,
Mit Allem was darauf.
Er lehrt’ uns Wildesfährte,
Schenkt’ uns den Büchsenlauf.
Und gab uns klare Augen
Und feste Hand dazu.
Nun sprecht, was sollt’ das taugen,
Blieb’ es in träger Ruh’!
Er gab uns Sonne und Regen
Und Muth in’s Herz hinein,
Der Wind muß sich bewegen,
Die Vögel müssen schrei’n.
Das Jahr muß kommen, schwinden
Und Alles hat sein Muß,
Das Alles zu verbinden
Braucht’s Gruß und Schuß!
Drum auf, es lebe das Jagen,
Dies stets Gewitter der Welt!
Die Traurigen mögen sich plagen,
Der Filz mag trachten nach Geld!
Wir seh’n am Abend und Morgen
Nach rüst’gen Thaten hinaus,
Weib, Kinder, Schulden und Sorgen
Behüte Gott zu Haus!
1. Cap a la cacera major
Alegres, cap a l’alegre cacera,
caçadors, cap a l’encalç!
Hem d’abatre el cérvol,
el noble cérvol rogenc!
Quan augmenta la frescor del dia,
el cérvol torna a casa des del camp,
cap els boscos frescals,
en cerca de repòs!
Déu ens donà la terra
amb tot el que conté.
Ens ensenyà les rutes dels animals
i ens regalà bones escopetes.
Ens dotà d’un cop d’ull precís
i també d’una mà ferma.
I digueu, per què ens han de servir,
perquè restin en inútil repòs?
Ens donà el sol i la pluja,
i posà el valor en el nostre cor,
fa que es moguin els vents,
i que cridin els ocells.
El temps ha d’arribar i marxar,
tot tè el seu per què,
i per lligar tot això
es necessiten crits i trets!
Per això, visca la caça,
aquesta eterna tempesta del món!
Que s’esforcin els tristos,
que sospirin per diners els avars!
Nosaltres cerquem enèrgiques proeses
del matí al vespre!
Dona, fills, deutes i preocupacions,
que els conservi Déu a casa!