Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Mein altes Roß, Op. 127/4
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Moritz von Strachwitz
  • Poema original

    Mein altes Roß

    Mein altes Roß,
    Mein Spiegelgenoß,
    Was siehst du mich wiehernd an?
    Deine Sehne, wie lahm!
    Meine Seele, wie zahm!
    Wir reiten nicht mehr hindann!

    Du schüttelst dein Haupt,
    Dein Rüster schnaubt!
    Ich glaube, du träumst, Kamerad,
    Wir fliegen zusamm’
    über’m Bergeskamm
    Den alten, geliebten Pfad!

    Ein knarrendes Thor,
    Du scharrst davor,
    Deine schäumende Stange tropft!
    Ein rauschend Gewand,
    Eine weiße Hand,
    Die den funkelnden Hals dir klopft!

    Es stäubt der Kies,
    Schlaf süß, schlaf süß –
    Und hinaus in die blauende Nacht!
    Auf thauigem Rain
    Im Mondenschein,
    Dahin mit Macht, mit Macht!

    Verhängt den Zaum,
    Im Herzen ein Traum,
    Auf der Lippe den letzten Kuß;
    Dumpfhallender Huf
    Und Wachtelruf,
    Und fern ein rauschender Fluß!

    Der Nachtwind haucht,
    Das Mondlicht taucht
    In das silberwogene Korn.
    Voll blüht der Mohn
    Und mit schläfrigem Ton
    Flüsstert der Hagedorn!

    Eine lezten Blick
    Zurück, zurück
    Auf der Liebsten schlafendes Haus –
    Mein Kamerad,
    Wie Schad’, wie Schad’,
    Das Alles, Alles ist aus!

    Mein Kamerad,
    Den geliebten Pfad,
    Den hat verweht der Schnee!
    Und das Thor verbaut
    Und verloren die Braut,
    Und mein Herz so weh, so weh!

  • Poema en català

    Mon vell corser

    Mon vell corser,
    company de fatigues,
    per què em mires renillant?
    Com són lassos els meus afanys,
    i amansida la meva ànima!
    Ja no cavalquem més!

    Mous el cap,
    fumegen els teus musells!
    Em sembla que somnies, amic,
    que pugem junts
    al cim de la muntanya
    per l’estimat antic viarany!

    Et detures piafant,
    esgüellant com un insensat;
    les teves vares gotegen escumoses!
    Una figura murmurant,
    de blanques mans,
    t’acarona el coll relluent.

    Treu-te la pols,
    i dorm dolçament
    en la nit que blaveja!...
    Cau la rosada
    a la llum de la lluna!
    Ben decidit cap allà!

    Deixa les regnes,
    omple’t de somnis el cor,
    amb l’últim bes en els llavis;
    ressonen cascos apagats,
    les crides d’una guatlla,
    i un llunyà rierol murmurador!

    Bufa el vent nocturn,
    el clar de lluna s’enfonsa
    en les argentines ones de blat.
    Floreix la rosella
    i amb tonades adormidores
    xiuxiueja l’arç blanc!

    Una última mirada enrere,
    enrere cap a la casa
    on dorm l’estimada...
    Amic meu,
    quina llàstima, quina llàstima
    que tot s’hagi acabat!

    Amic meu,
    l’estimat viarany
    ha desaparegut sota la neu!
    Tancada està la porta
    i perduda la núvia;
    quin mal, quin mal em fa el cor!

  • (Lied, Op. 127/4, Dresden, juliol 1850)