Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Romanze vom Gänzebuben, Op. 145/5
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Ernst von der Malsburg
  • Poema original

    Romanze vom Gänzebuben
    (Auf dem Spanisch)

    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen die Gänse,
    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen sie all’!

    Shüttete Cimocho
    Seinem Orte nah,
    Gänselein und Sorgen,
    Eine böse Schaar!

    Daß sie fort ihm gingen,
    daß hatt’ er kein Arg,
    Leute, die nichts wissen,
    Führen lecicht sich an!

    Baden in den Teichen
    Ließ er allesammt,
    Seine Augen giessen
    Mehr dazu als halb.

    Wie er schaut und sieht
    Hin sie fliegen all’,
    Sagt er ganz erschrocken
    Über solchen Fall:

    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen die Gänse,
    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen sie all’!

    Ach, ihr meine Schmerzen,
    Fleigt nicht ihr einmal
    Aus dem schweren Herzen
    Ein für allemal?

    Wie nur thut ihr Wunder
    Noch mit meiner Qual,
    Macht Unmöglichkeiten
    Möglich mir zumal!

    Falsche Bartolilla,
    Freu’ dich jetzt einmal,
    Giebst ja mir jetztunder
    Nicht allein mehr Qual.

    Und nun sieht er wieder,
    Und er wieder sagt,
    Weil er von der Erde
    Nichts mehr sehen kann:

    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen die Gänse,
    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen sie all’!

    Mein wild Mißgeschicke
    Hängt euch Flügel an,
    Aber meinem Glücke
    Sind sie abgebrannt.

    Ich geh’ fort, Bartola,
    Denn du bist mir ja
    Gleichfalls fortgegangen,
    Einem Andern nach!

    Immer macht mich bangen,
    Was geseh’n ich hab’,
    Aber daß ihr flöget,
    Hab’ ich nicht gedacht.

    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen die Gänse,
    Helf’ mir Gott,
    Wie fliegen sie all’!

  • Poema en català

    Romança del noi de les oques
    (traduït de l’espanyol)

    Que Déu m’ajudi,
    com volen les oques,
    que Déu m’ajudi,
    estan totes volant!

    Cimocho tenia cura
    prop del seu poble
    d’una mala combinació
    d’oquetes i penes!

    Que anessin davant seu
    no li costava gaire,
    la gent que no sap res
    es deixa guiar fàcilment!

    Deixava que totes juntes
    es banyessin en l’estany,
    i només les vigilava
    amb els ulls mig oberts.

    Quan obre els ulls
    i les veu a totes volant,
    diu molt estranyat
    d’una cosa semblant:

    Que Déu m’ajudi,
    com volen les oques,
    que Déu m’ajudi,
    estan totes volant!

    Ai, les meves penes,
    no volareu també vosaltres
    un dia per sempre més
    del meu cor angoixat?

    Igual que ara feu miracles
    pel meu turment,
    feu possible l’impossible
    especialment per a mi!

    Falsa Bartolilla,
    alegra’t per una vegada,
    car només em dónes
    més i més turments.

    I si et torna a veure
    et tornarà a explicar
    perquè no pot mirar
    a res més en la terra.

    Que Déu m’ajudi,
    com volen les oques,
    que Déu m’ajudi,
    estan totes volant!

    Pengeu en les vostres ales
    la meva gran desgràcia,
    car la meva felicitat
    està ja ben cremada!

    Me’n vaig lluny, Bartola,
    car tu també
    te n’has anat,
    amb un altre!

    Sempre tinc por
    de tot el que veig,
    però mai no hauria pensat
    que poguéssiu volar.

    Que Déu m’ajudi,
    com volen les oques,
    que Déu m’ajudi,
    estan totes volant!

  • (Lied per a cor a cor mixt, a capella, Op. 145/5, Dresden, març 1849)