Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: Widmung, Op. 104/1-7
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Elisabeth Kulmann
  • Poema original

    Widmung


    Es sind diese schlichten Lieder dem Andenken
    eines Mädchens gewidmet, das schon lange
    nicht mehr unter uns weilt, das die Wenigsten
    wohl kaum dem Namen nach kennen. Und
    doch sie war vielleicht eines jener wunderbar-
    begabten Wesen, wie sie nur selten, nach
    langen Zeiträumen auf der Welt erscheinen.

    Der Weisheit höchste Lehren, in meisterhaft
    dichterischer Vollendung zur Aussprache
    gebracht, erfährt man hier aus Kindesmund,
    und wie ihr Leben, im stillen Dunkel, ja in
    tiefster Armuth hingefristet, zur reichsten
    Seligkeit sich entfaltet, das muß man in ihren
    Dichtungen selbst nachlesen.

    Ein nur
    annäherndes Bild ihres Wesens können diese
    wenigen, aus tausenden ausgewählten kleinen
    Lieder, unter denen überhaupt nur wenige sich
    zur Composition eignen, nicht geben. War ihr
    ganzes Leben Poesie, so konnten aus diesem
    reichen Sein nur einzelne Augenblicke aus-
    gewählt werden.

    Wenn diese Lieder dazu beitrügen, die Dichterin
    in manche Kreise einzuführen, wo sie bis jetzt
    noch nicht gekannt, so wäre ihr Zweck erfüllt.
    Früher oder später wird sie gewiß auch in
    Deutschland als der helle Stern begrüßt, der,
    schon vor drei Jahrzenten von Einzelnen im
    Norden erkannt, seinen Glanz nach und nach
    über all Länder ergiessen wird.

    Düsseldorf, am 7. Juni 1851

  • Poema en català

    Dedicatòria

    (De Robert Schumann, com tots els textos que precedeixen les cançons)

    Aquestes senzilles cançons estan dedicades al record
    d’una noia que ja fa temps que no està entre nosaltres,
    i que la majoria no coneixen ni pel nom. I amb tot, va
    ésser un d’aquells éssers miraculosament dotats que
    apareixen molt rarament en el món i molt de tant en tant.

    Les més elevades lliçons de saviesa, expressades amb
    una perfecció poètica magistral, les rebem d’una boca
    infantil, i la faisó com la seva vida, transcorreguda en
    silenciosa obscuritat, àdhuc en la més profunda misèria,
    s’obre cap a la més rica beatitud, ho ha de llegir un mateix
    en els seus poemes.

    Només que una imatge molt aproxi-
    mada del seu ésser no la poden donar aquestes poques
    cançons, escollides entre mils, de les quals molt poques
    són adequades per a ésser musicades. Tota la seva vida
    fou poesia, i d’aquesta ment tan rica només en podia
    escollir uns pocs moments.

    Si aquestes cançons contribueixen a introduir a la
    poetessa en altres cercles on fins ara no era coneguda,
    hauran complert la seva missió. Més aviat o més tard,
    estic segur que serà considerada a Alemanya com una
    lluminos estrella, i, coneguda en el Nord des de fa
    trenta anys, la seva esplendor s’anirà estenent a tots
    els països.

    Düsseldorf, 7 de juny 1851.

  • (Col·lecció de 7 Lieder “en record de la poetessa”, Op. 104/1-7, Düsseldorf, maig 1851)