2. Der leidige Frieden
Der leidige Frieden
Hat lange gewährt,
Wir waren geschieden,
Mein hutes Schwert!
Derweil ich gekostet
Im Keller den Wein,
Hingst du verrostet
An der Wand allein.
Von Sorte zu Sorte
Probiert’ ich den Wein,
Indessen dorrte
Das Blut dir ein.
Ist endlich entglommen
Der heiße Streit,
Mein Schwert, und gekommen
Ist dein Zeit.
Ich geb’ deiner Klingen
Den blanken Schliff,
Ich lasse dich singen,
Den Todespfiff.
Im Pulvernebel
Die Arbeit rauscht,
Wir haben, o Säbel,
Die Freuden getauscht.
Im brausenden Moste,
Mein durstiges Erz,
Betrinke dich, koste
Von Herz zu Herz.
Derweil du gekostet
Das rote Blut,
Ist mir eingerostete
Der Hals vor Glut.
2. L’enutjosa pau
L’enutjosa pau
ha durat massa,
hem estat separats,
ma bona espasa!
Mentre assaboria
el vi de la taverna,
penjaves rovellada
i solitària en el mur.
Tastava vins
de tota mena,
mentre en tu
s’assecava la sang.
Per fi s’ha encès
la lluita ardent,
espasa meva, ha arribat
el teu moment!
He donat a la teva fulla
un lluent poliment,
i et deixo cantar
el teu brunzit mortal.
Treballem sorollosos
entre una boira de pols,
hem canviat, oh sabre,
les nostres alegries!
Acer assedegat,
embriaga’t, tasta
el most escumós
de cor en cor!
Mentre tu tastes
la sang vermella,
l’ardor resseca
la meva gola.