Manuel Capdevila i Font
musicògraf
SIgnaturaMC 500
  • Obra: 2. Der leidige Frieden, Op. 117/1
  • Compositor: Robert Schumann
  • Poeta: Nikolaus Lenau
  • Poema original

    2. Der leidige Frieden

    Der leidige Frieden
    Hat lange gewährt,
    Wir waren geschieden,
    Mein hutes Schwert!

    Derweil ich gekostet
    Im Keller den Wein,
    Hingst du verrostet
    An der Wand allein.

    Von Sorte zu Sorte
    Probiert’ ich den Wein,
    Indessen dorrte
    Das Blut dir ein.

    Ist endlich entglommen
    Der heiße Streit,
    Mein Schwert, und gekommen
    Ist dein Zeit.

    Ich geb’ deiner Klingen
    Den blanken Schliff,
    Ich lasse dich singen,
    Den Todespfiff.

    Im Pulvernebel
    Die Arbeit rauscht,
    Wir haben, o Säbel,
    Die Freuden getauscht.

    Im brausenden Moste,
    Mein durstiges Erz,
    Betrinke dich, koste
    Von Herz zu Herz.

    Derweil du gekostet
    Das rote Blut,
    Ist mir eingerostete
    Der Hals vor Glut.

  • Poema en català

    2. L’enutjosa pau

    L’enutjosa pau
    ha durat massa,
    hem estat separats,
    ma bona espasa!

    Mentre assaboria
    el vi de la taverna,
    penjaves rovellada
    i solitària en el mur.

    Tastava vins
    de tota mena,
    mentre en tu
    s’assecava la sang.

    Per fi s’ha encès
    la lluita ardent,
    espasa meva, ha arribat
    el teu moment!

    He donat a la teva fulla
    un lluent poliment,
    i et deixo cantar
    el teu brunzit mortal.

    Treballem sorollosos
    entre una boira de pols,
    hem canviat, oh sabre,
    les nostres alegries!

    Acer assedegat,
    embriaga’t, tasta
    el most escumós
    de cor en cor!

    Mentre tu tastes
    la sang vermella,
    l’ardor resseca
    la meva gola.

  • (Cicle de 4 Lieder, Op. 117/1 - 4,Düsseldorf, març 1851)