Poema original
As froliñas dos toxos (1951)
Nín rosiñas brancas, nin claveles roxos!
En venero as froliñas dos toxos.
Dos toxales es ténues froliñas
que sorrien, a medo entr’espiñas.
Entr’espiñas que o Ceyo agasalla
con diamante -las noites qu’orballa.
¡ou d’o yerm’o preciado tesouro!:
as froliñas d’os taxos son d’ouro.
D’ouro vello son, mai , as froliñas
d’os bravos toxales, ¡d’as devociós miñas!